| ➷Mariami❀ | თარიღი: პარასკევი, დღეს, 1:58 PM | შეტყობინება # 1 |
-ადმინისტრატორი*
სტატუსი: Online
| თურქული სერიალი "Kara Sevda" ბევრმა ნახა როგორც სიყვარულის ისტორია ნიჰანსა და ქემალს შორის. მაგრამ მე ამ სერიალში სხვა გმირი დავინახე — ემირ ქოშჯუოღლუ. ის ყველას ბოროტმოქმედი ჰგონია, მაგრამ თუ მის ბავშვობას ჩავხედავთ, მივხვდებით რომ ის ბოროტი კი არა, ტრავმირებულია.
1. ოჯახი — სადაც სიყვარული არ ასწავლეს
ემირის მამა გალიპი იყო ცივი და მკაცრი. მას ემირი კი არა, მემკვიდრე უნდოდა. დედა ვილდანი კი თავად იყო ჩაკეტილი. სახლში სადაც "მიყვარხარ"-ს ნაცვლად "ნუ დამარცხდები" ისმოდა, ბავშვი ვერ სწავლობს სიყვარულს. ამიტომ ემირის ყველა საქციელი არის კითხვა: "მამა, ახლა მაინც შემამჩნიე?"
2. სიყვარული, როგორც მფლობელობა
ემირისთვის ნიჰანის სიყვარული არ იყო ნაზი. ის იყო შიმშილი. ადამიანი, რომელსაც ბავშვობაში სითბო არ ჰქონდა, როცა სიყვარულს პოულობს, მას ხელიდან არ უშვებს, ისე უჭერს როგორც ბავშვი სათამაშოს. მისთვის ნიჰანის დათმობა ნიშნავდა იმის აღიარებას, რომ ის სუსტია — და სუსტი ყოფნა გალიპმა აუკრძალა.
3. ქაან ურგანჯიოღლუს როლი — რატომ ვერ ვძულვართ
თუ ემირი მხოლოდ ბოროტი იქნებოდა, მას ყველა დაძულავდა. მაგრამ მსახიობმა ქაანმა ისე ითამაშა, რომ მის ერთ მზერაში ორი რამ ჩანს: ერთი წამით ეშმაკი, მეორე წამით — პატარა, მიტოვებული ბიჭი ჭიქით ხელში. ეს ორმაგობაა, რაც მაყურებელში სიძულვილთან ერთად თანაგრძნობასაც იწვევს.
დასკვნა:
ემირი არ არის იდეალური. მან ბევრი ცუდი ჩაიდინა — თუფანს დააბეჭდინა ფოტოები, ოზანი გამოიყენა, ქემალს ებრძოდა. მაგრამ ის არ დაბადებულა ბოროტად. ის გახდა ასეთი, რადგან არავინ ასწავლა როგორ ეყვარებინა. ამიტომ ის ბოროტმოქმედი კი არა, ტრავმირებული გმირია, რომელსაც სჭირდებოდა არა სატვირთო მანქანა და ციხე, არამედ ერთი ადამიანი, ვინც ეტყოდა — "ხელი მომეცი, წავიდეთ სახლში".
Mariami
|
| |
| |
| ➷Mariami❀ | თარიღი: პარასკევი, დღეს, 2:01 PM | შეტყობინება # 2 |
|
-ადმინისტრატორი*
სტატუსი: Online
| თურქული სერიალი "Kara Sevda" ბევრმა ნახა როგორც სიყვარულის ისტორია ნიჰანსა და ქემალს შორის. მაგრამ მე ამ სერიალში სხვა გმირი დავინახე — ემირ ქოშჯუოღლუ. ის ყველას ბოროტმოქმედი ჰგონია, მაგრამ თუ მის ბავშვობას ჩავხედავთ, მივხვდებით რომ ის ბოროტი კი არა, ტრავმირებულია.
1. ოჯახი — სადაც სიყვარული არ ასწავლეს
ემირის მამა გალიპი იყო ცივი და მკაცრი. მას ემირი კი არა, მემკვიდრე უნდოდა. დედა ვილდანი კი თავად იყო ჩაკეტილი. სახლში სადაც "მიყვარხარ"-ს ნაცვლად "ნუ დამარცხდები" ისმოდა, ბავშვი ვერ სწავლობს სიყვარულს. ამიტომ ემირის ყველა საქციელი არის კითხვა: "მამა, ახლა მაინც შემამჩნიე?"
2. სიყვარული, როგორც მფლობელობა
ემირისთვის ნიჰანის სიყვარული არ იყო ნაზი. ის იყო შიმშილი. ადამიანი, რომელსაც ბავშვობაში სითბო არ ჰქონდა, როცა სიყვარულს პოულობს, მას ხელიდან არ უშვებს, ისე უჭერს როგორც ბავშვი სათამაშოს. მისთვის ნიჰანის დათმობა ნიშნავდა იმის აღიარებას, რომ ის სუსტია — და სუსტი ყოფნა გალიპმა აუკრძალა.
3. ქაან ურგანჯიოღლუს როლი — რატომ ვერ ვძულვართ
თუ ემირი მხოლოდ ბოროტი იქნებოდა, მას ყველა დაძულავდა. მაგრამ მსახიობმა ქაანმა ისე ითამაშა, რომ მის ერთ მზერაში ორი რამ ჩანს: ერთი წამით ეშმაკი, მეორე წამით — პატარა, მიტოვებული ბიჭი ჭიქით ხელში. ეს ორმაგობაა, რაც მაყურებელში სიძულვილთან ერთად თანაგრძნობასაც იწვევს.
დასკვნა:
ემირი არ არის იდეალური. მან ბევრი ცუდი ჩაიდინა — თუფანს დააბეჭდინა ფოტოები, ოზანი გამოიყენა, ქემალს ებრძოდა. მაგრამ ის არ დაბადებულა ბოროტად. ის გახდა ასეთი, რადგან არავინ ასწავლა როგორ ეყვარებინა. ამიტომ ის ბოროტმოქმედი კი არა, ტრავმირებული გმირია, რომელსაც სჭირდებოდა არა სატვირთო მანქანა და ციხე, არამედ ერთი ადამიანი, ვინც ეტყოდა — "ხელი მომეცი, წავიდეთ სახლში".
Mariami
|
| |
| |
